Waarom ik als benadeelde treinreiziger de staking van 22 april steunde

200911050627-1_treinstaking-kost-100-miljoen-euro

Pieter Van der Schoot 

In de onrustige tijden waarin wij leven resten ons weinig zekerheden. De abominabele kwaliteit van nieuwsbulletins op stakingsdagen is daar één van. Dat was tijdens de staking van 22 april niet anders. De kijker of luisteraar had voldoende aan één blik van de nieuwsanker van dienst om te weten dat hij of zij de volgende minuten gebombardeerd zou worden met beelden van lege stations, soundbites van misnoegde treinreizigers, ellenlange klaaggezangen van rechtse politici en vertegenwoordigers van het patronaat. Een relatief nieuwe positie in het medialandschap wordt ingenomen door dikbetaalde Twitter-bobo’s die al te gretig hun afkeer van stakers en hun eigen hoogstaande werkethos etaleren op de sociale media. Dat er voor hard werken nog maar weinig tijd overblijft als je om de twee minuten een tweet vol spelfouten de wereld in stuurt vanuit je comfortabele bureaustoel, mag de pret niet bederven. Twitter is immers in de eerste plaats een clash van ego’s, niet van ideeën.

Opvallend afwezig (nog zo’n zekerheid) was informatie over de motieven van de stakers. In de marge hoorden we wel eens een opmerking over het brugpensioen. Het ‘betere’ nieuws gaf ergens achteraan zelfs enkele seconden het woord aan een misnoegde syndicalist. Maar als we echt meer wilden weten over de beweegredenen van de stakers, werden we niet wijzer van de informatie die in de media verscheen.

De ‘ware’ motieven kunnen natuurlijk onmogelijk worden samengevat in één nieuwsbericht, daarvoor zijn ze te talrijk, te divers. Het is echter duidelijk dat het verzet tegen de pensioenhervorming slechts één element is dat heeft bijgedragen aan de beslissing van talloze mannen en vrouwen om het werk neer te leggen. Het ongenoegen knaagt dieper dan enkel de verplichting om langer beschikbaar te blijven op de arbeidsmarkt.

Minstens even belangrijk is het ongenoegen, de woede zelfs,over de toenemende jobonzekerheid, de werkdruk, de stijgende prijzen en dalende kwaliteit van de openbare diensten, de moordende concurrentiestrijd tussen werkzoekenden, en de manifeste onwil van de politieke kaste om zelfs maar een ogenblik wakker te liggen van het sociale bloedblad dat zich in ons land voltrekt.

Die sociale verwoesting is bijna nergens zo duidelijk zichtbaar als in de stations en op de treinen van ons land.  Zoals vele pendelaars was ik de maanden na de invoering van het nieuwe transportplan – dat overigens nog door de regering Di Rupo werd goedgekeurd – getuige van de dramatische achteruitgang van de dienstverlening.Het eerste probleem waarmee ik als fervente NMBS-klant kreeg af te rekenen betreft het aanschaffen van een ticket. Aangezien het niet langer mogelijk is om er eentje op de trein te kopen zonder daarvoor € 7 extra te betalen, is het ’s morgens dringen aan de enige automaat die ‘mijn’ beginhalte (Tielen) rijk is- met als spijtig neveneffect dat ik nu vijf à tien minuten vroeger vertrek om niet het risico te lopen de trein te missen. Dat die automaat minstens één keer per maand defect is, is zo mogelijk nog nefaster voor mijn ochtendhumeur.

In ruil voor deze georganiseerde diefstal beloont de NMBS ons met kaduke treinen uit het midden van de vorige eeuw waarin je amper zonlicht te zien krijgt door de hoeveelheid graffiti die de ramen siert. Treinen met toiletten die zo hopeloos verouderd zijn dat je de grote boodschap best kan uitstellen tot de eindbestemming, waar je een halve euro armer wordt gemaakt om te genieten van het privilege om je achterwerk boven een stinkend gat te hangen in het gezelschap van vuile injectienaalden en drie verschillende soorten schimmel. En dan zwijg ik nog over de blokkerende deuren en de aanhoudende stroomvertragingen.

Kortom: ik herken in niets meer het klantvriendelijke overheidsbedrijf dat de NMBS vroeger was.

Slechts één uitzondering: het immer vriendelijke treinpersoneel, en dan met name de conducteurs. Het is deze groep die elke dag weer de kalmte weet te bewaren in de ongemakkelijke confrontaties met gefrustreerde reizigers, vertraagde of afgeschafte treinen, toenemende werkdruk en de soms penibele veiligheidsomstandigheden die daaruit voortkomen. En het is uitgerekend deze  groep die elke keer als ze opkomt voor haar rechten de wind van voren krijgt van rechtse demagogen en ondankbare bazen.

Daarom steunde ik de stakers gisteren van harte en zal ik ze blijven steunen telkens ze in opstand komen tegen de collectieve verarming van het rechtse beleid. De hinder die we nu ervaren is immers klein bier in vergelijking met de georganiseerde chaos die het gevolg is van regeringen die ongehinderd hun neoliberale dictaten opleggen aan ons, het volk.

by-nc

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s