Als één blok tegen de terreur. Ook de oppositie…

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

ScreenHunter_532 Nov. 21 09.36Jan Blommaert 

Er is in werkelijkheid niets uitzonderlijks aan deze situatie; het is gewoon alweer een oorlog tegen gewoon alweer een vijand, die men gewoon alweer als ongewoon en uitzonderlijk voorstelt.

Staatsmanschap: dat was nodig, want ons land was de risée van de wereld geworden: een incompetente staat die de broeikas was voor jihadi’s. De toespraak van premier Michel werd dus “door de gehele wereld” “met Argusogen” gevolgd, want nu moest België zich tonen als een sterke rechtse staat die compromisloos de strijd aanging met het Kwaad. Michel gaf daarvoor 17 concrete maatregelen, en de oppositie schaarde zich met applaus achter deze nieuwe flinkse regering.

Het was één van die vederlichte rituelen waarvan de gezetenen denken dat ze zo “democratisch” zijn dat er niet aan politiek mag worden gedaan. Eenheid in doelstelling werd nog maar eens vertaald als uniformiteit in politieke woorden en denken. Michel had het gisteren over…

View original post 632 woorden meer

Advertenties

Leven met de terreur: een pacifistisch standpunt

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

7301477

Jan Blommaert 

Het was op een vrijdag de 13de, minder dan een jaar na de aanslag op Charlie Hebdo, dat een aantal terreur-commandateams in het wilde weg begonnen te schieten in Parijs. De balans daarvan is enorm, en de politiek reageert zoals verwacht: met oorlogstaal. Hollande heeft de noodttoestand afgekondigd op het hele Franse grondgebied, en nog meer militairen zullen in de steden worden ontplooid “om terreur te bestrijden”. Ik zeg “nog meer”, want ook voor de aanslagen op Charlie Hebdo en de Joodse supermarkt was Parijs een stad die propvol politie en gewapende soldaten liep.

De reacties zijn, zoals verwacht, emotioneel en dus brutaal – er is zoals gebruikelijk weinig plaats voor de rede. Toch deze poging. Er zijn voor mij twee elementen van belang in het debat over onze houding en reacties tegenover hedendaagse terreur. Ik formuleer ze als aanbevelingen.

Besef dat we deel zijn van de wereld

View original post 1.946 woorden meer

Democratie, gelijkheid en draagvlak: terug naar de Tocqueville

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

download

Jan Blommaert 

(Naschrift, De Heruitvinding van de Samenleving. EPO 2011)

Op weg met de Tocqueville

De nieuwe vertaling van Alexis de Tocquevilles klassieker De la démocratie en Amérique schept opnieuw ruimte voor discussie en debat over de grondslagen van een democratisch systeem.[1] De stellingen van de Tocqueville zijn welbekend, al is het goed ze nog even te overlopen. Hij was geen onvoorwaardelijk supporter van het nieuwe systeem dat democatie toen was – eerder een koele en afstandelijke minnaar. Toch zag hij de opkomst van democratie als een onafwendbare evolutie in alle westerse samenlevingen, en zijn tocht naar Amerika had tot doel dit nieuwe systeem ten gronde te bestuderen en deze studie te rapporteren aan zijn Franse landgenoten, die in die periode (1835-1840) door middel van opstanden en revoluties hun eigen politieke systeem aan het hervormen waren. Hoewel hij democratie als een onvermijdelijke zaak zag, betekende dat volgens hem niet…

View original post 6.567 woorden meer

De trage leugen

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

7971429

Jan Blommaert 

Zo schept men een “frame” waarin mensen iets heel abnormaals stilaan normaal gaan vinden – een trage leugen die stapje voor stapje verteld wordt.

  • In april, toen De Wever zijn SRT vroeg, heette het dat deze eenheid enkel bij zwaar banditisme zou worden ingezet, waarbij vuurwapens gebruikt werden. Het Charlie-Hebdo motief gaf de doorslag.
  • In september, toen het team operationeel werd, heette het dat ze een “backup” waren voor situaties waarin andere politiemensen zich bedreigd achten. Da’s al een heel andere taakomschrijving.
  • In november zijn het enkel nog 50 agenten die voltijds betaald worden en dus evengoed 40 uur per week dienst moeten kloppen – en daarom zoveel mogelijk moeten ingezet worden, wanneer het maar enigzins “past”. Ook tegen een kind, zoals we zagen, en ook om een gestolen GSM terug te halen.

Feit is dat dit SRT, net als de para’s in Antwerpen, het gevolg zijn van…

View original post 275 woorden meer

De politiek van de rancune: Over de morele logica van de taxshift

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

1545103

Jan Blommaert 

De taxshift van de regering-Michel-De Wever heeft al lang niets meer te maken met een economische rélance. Ze heeft evenmin nog iets te maken met jobcreatie of met de verhoging of zelfs het behoud van de koopkracht van de “hard werkenden” onder ons, evenmin als met het “op orde stellen” van de overheidsfinanciën of het afbouwen van de schuldenberg. Want, ho, we zien dat de economie geen noemenswaardig groei-effect vertoont ondanks de “lastenverlaging” (ook wel eens “zuurstof” genoemd) die zelfs voor iemand als Pieter Timmermans (VBO) buitengewoon omvangrijk was; we zien dat er geen jobs bijkomen maar dat er integendeel steeds meer jobs verloren gaan; we zien dat zowel de federale als de Vlaamse begroting enorme deficits vertoont, en dat die deficits omwille van de tegenvallende groeicijfers nog verder zullen accumuleren.

En wat koopkracht betreft: zelfs de meest uitgesproken fans van deze regering zullen stilaan doorhebben dat een…

View original post 1.938 woorden meer