Structureel racisme: ad nauseam

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

confession

Jan Blommaert

Ik herhaal nog even (ad nauseam) waarover het voor mij gaat als we het hebben over structureel racisme.

Wat zich sinds 1989 in dit land heeft voorgedaan is dat, als reactie op politiek genormaliseerd racisme (de doorbraak van Vlaams Blok), de vanzelfsprekende rechten die elke burger in dit land moet genieten voor allochtonen werden voorwaardelijk gesteld door middel van een enorme reeks informele, moraliserende en individualiserende criteria.

Die gingen onder de noemer van “integratie”: de vanzelfsprekende en afdwingbare rechten werden onderworpen aan informele en niet afdwingbare gradaties van “integratie”. Deze verschuiving opende een enorme ruimte van willekeur: een nooit eindigende reeks criteria (van Nederlands tot de hoofddoek) die steeds konden ingeroepen worden als motivering waarom allochtonen (ik gebruik de term uit die tijd) geen volle rechten mochten genieten, en dus mochten gediscrimineerd worden. Voor zij die er toen al bij waren: gedenk het hele debat over stemrecht…

View original post 923 woorden meer

Advertenties

De lotgevallen van De Witte: Over privileges, rechten en macht.

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

28084233171_9760955564_b

Jan Blommaert

Er gaat al een tijd een nieuw verhaaltje rond in de wereld van de antiracistische actie. het verhaaltje draagt de titel “white privilege”, heeft zijn origines in de VS en steunt, in zeer uiteenlopende gradaties van accuraatheid, op het werk van Frantz Fanon en het begrip “intersectionaliteit” – het feit dat diverse vormen van identiteit dooreen geweven zijn en dat zo diverse vormen van “privilege” in diverse combinaties kunnen voorkomen in de samenleving. Dit verhaaltje is deel van wat men “identiteitspolitiek” noemt, en het moet komaf maken met lange tradities van (“linkse”) strijd tegen onrecht en uitsluiting, want die traditie was, zoals het nu heet, “kleurenblind”.

De intrinsieke complexiteit van intersectionaliteit (die inhoudt dat men telkens weer de concrete vormen en combinaties moet onderzoeken) wordt doorgaans nogal stevig vereenvoudigd tot dat ene punt: white privilege. Dat “witte” privilege ziet men als iets abstracts, structureels: het structurele en absolute…

View original post 1.676 woorden meer

Over veiligheid en onveiligheid in Antwerpen

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

ScreenHunter_100 Sep. 01 12.17

Jan Blommaert

“Er staan steeds meer mensen op die het evidente recht op een leuke en veilige buurt opeisen”

Dit zei Bart De Wever in de aanloop naar de campagne voor de lokale verkiezingen van 2012. En hij riep prompt een “War on Drugs” uit over Antwerpen – iets waarvan hij vond dat alle andere partijen zonder gemor schouder aan schouder moesten gaan staan. Antwerpen zou onder zijn bewind een “krachtdadig beleid” ondergaan. De stad was onveilig en haar bevolking kreunde onder die onveiligheid. Een aanhoudende douche van GASboetes en een stevige investering in het veiligheidsarsenaal zou met dit alles korte metten maken. En nultolerantie was het ordewoord.

Kort na zijn kroning tot Burgemeester van Antwerpen begon dit veiligheidsbeleid snel een heel bepaalde vorm aan te nemen. Het richtte zich meteen tegen “bepaalde bevolkingsgroepen”, met name dan jongeren met een Noordafrikaanse migratie-achtergrond waarvan men bovendien ook nog, afhankelijk van de gelegenheid, “Moslims”…

View original post 1.882 woorden meer

Overwegingen bij de kritiek van Blommaert op onze Vrije Wereld

George Knight

71b

Jan Blommaert (Hoogleraar taal, cultuur en globalisering in Tilburg en Gent) geeft op Knack.be een balans van onze bewustwording over de wereld waarin we leven. Sinds de onthullingen van Edward Snowden zijn we snel tot inzicht gekomen over de ware aard ervan. Zomer 2013 was in dat opzicht onthullend. Ons zelfbeeld ligt in de revisie. Volgens hem staat ‘de Vrije Wereld‘ die altijd zo pocht op eigen waarden in z’n blootje. Want stelt-ie: ‘De Vrije Wereld blijkt heel erg onvrij en lang niet zo democratisch, open, tolerant, respectvol, rationeel, menselijk.’ Hoe waar zijn Blommaerts woorden, maar toch gaan ze niet ver genoeg. Ik citeer enkele passages:

Het regent heel erg onfrisse onthullingen. Eerst was er de verbijstering over het feit dat de Amerikaanse NSA zowat de hele wereld afluistert en surveilleert, rustig daarbij bijgestaan door internetgiganten zoals Google en Facebook. We vernemen dat de Britse geheime…

View original post 362 woorden meer

Populisme in 2017: nieuw? of wat?

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

15726155-l-etonnant-destin-du-mot-populisme

Jan Blommaert 

Ik lees nu dagelijks uitspraken en analyses over “populisme”, en die gaan onveranderlijk (a) over extreemrechts – denk aan Wilders en (b) over iets wat “nieuw” lijkt te zijn.

Ik begon bijna twintig jaar geleden te schrijven over populisme. Vooreerst: het is een oud fenomeen voor wie de politieke geschiedenis wat kent. Er zijn zeer vele politici die op bepaalde momenten zichzelf als verpersoonlijking zagen van “het volk” of zich door “het volk” naar de macht geroepen achtten en ernaar handelden. Ze deden dat telkens met de volledige inzet van de media-industrie in z’n toenmalige vorm. Boulanger deed dat in fin-de-siècle Frankrijk, en Hitler in het Duitsland van de jaren 30. Want dit is het punt: populisme is een vorm van synergie tussen politiek en media. Populisten waren altijd dié politici die zichzelf en hun politiek zo plooiden dat ze de perfecte “format” vormden voor de media.

Er…

View original post 405 woorden meer

Leeg gegraaid

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

10351petermertensofficieel2015sh5259Recensie van Peter Mertens, Graailand: Het Leven Boven Onze Stand. Berchem, EPO 2016. 403pp.

Jan Blommaert

In dit land moet je Stalin afzweren om iets over belastingfraude te mogen zeggen. En zelfs wanneer die kaap genomen is moet je uitleggen dat belastingen geen vorm van overheidsmisdaad zijn maar een stukje betaling voor kosten die gemeenschappelijk worden gedragen en waarvan de belastingplichtige mee profiteert.

Een schets van de wereld

Je moet dat uitleggen, vreemd genoeg, aan zij die het meest van die gemeenschappelijke pot profiteren: de grote succesrijke ondernemers wier bedrijf draait op mensen die op kosten van ons allen zijn opgeleid tot prima medewerkers die het fortuin van de gefortuneerden mee opbouwen. Het zijn die succesrijken die van oordeel zijn dat belastingen diefstal zijn, en die ze dan ook met bijzondere toewijding en tomeloze energie bestrijden en ontwijken. Omdat zij van uitzonderlijk belang worden geacht door onze beleidsmensen, krijgen die…

View original post 4.773 woorden meer

Waarom de PVDA lief mag zijn voor Boudry

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

quaregnon

Het is de grote verdienste van Maarten Boudry (samen met Rik Torfs, Bart De Wever, Gwendolyn Rutten en nog wat anderen) dat hij met een zo zwak beargumenteerde reeks aantijgingen over een “besmet verleden” de PVDA de kans heeft geboden absolute klaarheid te scheppen in haar houding tegenover het archaio-communisme dat ze in een vorige generatie als model aanzag. Die houding – de onbespreekbaarheid van elke kritiek op Stalin, Mao, Kim Il Sung en anderen – is vele jaren als een wolk boven de partij blijven hangen, en ze zaaide voldoende twijfel bij linkse kiezers. Want een staatsordening à la USSR in 1937, neen dat willen we dan ook weer niet.

De mooi opgezette beschadigingscampagne van Boudry en makkers heeft Peter Mertens en de zijnen nu in staat gesteld urbi et orbi  komaf te maken met die erfenis, en er is de laatste weken geen gebrek geweest aan…

View original post 262 woorden meer